Ο Έρωτας στα χρόνια του Κορωνοϊού

Ο έρωτας στα χρόνια του Κορωνοϊού

Όπου «έρωτας»,βάλε πάθος για ζωή, επιθυμία,δημιουργία,αντάμωμα ψυχών και σωμάτων,εξέλιξη,μετακίνηση,μοίρασμα, άνοιγμα.

Και ξαφνικά, η αόρατη απειλή της φθοράς, της ασθένειας, του θανάτου.

Και pause στον έρωτα.

Ενδιάμεσα στις κάθε λογής διαδικτυακές απασχολήσεις και στο «Yea πάμε το έχουμε», ξεπετάγεται ο φόβος που, όταν δεν τον αφήσεις να βρει τον χώρο που του αναλογεί, γίνεται φοβία, πανικός, δύσπνοια, ταχυκαρδία. Όσο και να προσπαθείς να δημιουργείς αντιπερισπασμό, δεν αποφεύγεις την αναμέτρηση με τον εαυτό σου.

Οι ψυχοθεραπευτές είμαστε εξοικειωμένοι με το να επεξεργαζόμαστε τον εαυτό μας, να φωτίζουμε τα σκοτάδια μας, να καταδυόμαστε στα βάθη της ψυχής με την αγωνία του αν, πότε και πώς θα βγούμε στην επιφάνεια. Γι' αυτό, έχουμε εκπαιδευτεί κι έτσι μπορούμε να υπηρετούμε τους θεραπευόμενούς μας.

Τώρα όμως τα νερά είναι αχαρτογράφητα, δεν υπάρχει πρότερη εμπειρία. Έχεις να δώσεις απαντήσεις πρώτα σ' εσένα και έπειτα στους ανθρώπους που έρχονται με τις δικές τους αγωνίες στην οθόνη σου πλέον. «Ποινικοποιείται» η χειραψία, το βλέμμα "πιξελίζει", ο λόγος μπορεί να παγώσει στη μέση της ψυχοθεραπευτικής συνεδρίας. Ζορίζομαι.

«Ψηφιοποιηθήκαμε». Παιδικά γενέθλια στο messenger, Σαββατόβραδο στο zoom με φίλους, οι γονείς φοβισμένοι στο skype γιατί πλέον δεν τους λένε Νίκο και Μαρία, αλλά ευπαθείς.

Ακούω την αγωνία μου για την επόμενη μέρα, δεν με «μαλώνω», δεν έχω τον έλεγχο, τον προγραμματισμό και είναι εξοργιστικό, αλλά ταυτόχρονα τόσο ανθρώπινο.

Φοβάμαι , όμως ο φόβος μου είναι η βαθιά, άσβεστη, έντονη επιθυμία για ζωή. Όλα είναι θέμα «μετάφρασης».

Χαμογελώ, έχουμε ακόμη ανάγκη τη φυσική παρουσία του άλλου, το άγγιγμα , το πλησίασμα. Ευτυχώς .

Ο έρωτας δεν μπαίνει καραντίνα .

Όρμος της Αφροδίτης, Απρίλιος 2020